Vandaag hebben we een wandeltocht geplant vanuit Straumbui naar de berghut Bjørnhollia. De route naar de berghut was zeer afwisselend, maar wel veel belopen. Na aankomst bij de berghut via een andere weg teruggelopen. Deze route liep via de andere kant om de berg terug. Gezien de smalle paadjes en op sommige stukken zelfs dichtgegroeid een wandelpad dat niet veel wordt gebruik. Super dus.
|
|
|
|
|
|
|
Vetrokken om 9 uur richting Lom. Ontbeten aan de voet van de berg Muen. Mooi uitzicht. Doorgereden naar Ringebu en vandaar via de E6 door naar Otta en via weg 15 naar Lom. In Lom wat boodschappen gedaan en de Stavkirke bekeken. Wij hadden in Enden van een stel op de camping gehoord dat het bij Galdesanden zeer de moeite was. Bij Galdesanden ga je de grote weg af en na ± 5 km via een steile weg onhoog kwamen we aan bij de camping Raudbergstulen. Hier begon ook de tolweg naar het zomer ski gebied. Wij zijn gelijk maar doorgereden. We dachten dat het eerste stuk naar de camping toe steil was, dus niet. Via een 10 km lange steile, ongeasfalteerde tolweg omhoog kwamen we aan bij de Juvasshytta. Tegenvaller was wel dat het hier ontzettend druk was. En de touringcars en de lijnbussen stonden hierboven ook te wachten. Bij de Juvasshytta begon ook de wandeltocht naar de top van de Galdhopiggen ( 2469 m). Dit is de hoogste berg van Scandinavië. Gezien het tijdstip en het in konvooi lopen naar de top hebben we dit niet gedaan. Even gekeken bij de ski piste, een stuk rondgelopen (geklauterd over de rotsstenen) en toen maar weer naar beneden gegaan en een plaatsje gezocht op de camping bij Raudbergstulen. De camping was echt ingesloten tussen allemaal bergen; een supermooi uitzicht hier.
 |
 |
 |
 |
Bij Lom begint weg 55. Voor ons een van de mooiste routes van Noorwegen. Vroeg vertrokken vanaf de camping en gelijk via weg 55 doorgereden naar Hotel Sognefjellhytta. Dit hotel was bij ons bekend aangezien we tijdens de vakantie in 2003 hier wat hadden gedronken. Achter hadden we spijt dat we hier niet langer gebleven waren, vandaar dat we er dit jaar absoluut een nacht wilden overnachten, en voor de verandering niet in de tent maar in het berghotel zelf! Om 10 uur stonden we al voor de receptie om ons in te checken. Kamer even snel bekeken maar meteen naar buiten toe. Wandelschoenen aangetrokken en een mooie tocht gelopen. Het is zo’n ontzettend mooie omgeving hier; uitzichten op die hoge bergen met sneeuw en de gletsjers. ’s Avonds gegeten in het berghotel (het smaakte heerlijk ondanks dat we niet weten wat we gegeten hebben…) en lekker geluierd in grote fauteuils.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Via weg 55 doorgereden naar Turtagro en hier weg 27 genomen naar Øvre Ardal. Een super weg. Staat nauwelijks op de route kaart 
aangegeven (wel op die van de ANWB) maar je kunt een heel groot stuk afsnijden. Dus een weg met smalle wegen, kuilen, veel bochten en super uitzichten. Via Øvre Ardal, Tyin, Borlaug door naar Gol. Het was de bedoeling dat we in de buurt van Gol een camping zouden zoeken. Helaas lukte dat niet echt, overal waren het gelijk van die grote campings en daar hadden we geen zin in. Na lang rondrijden kwamen we uiteindelijk in Geilo aan, dit is een typische wintersportplaats (zomers niet echt bijzonder). Wat we wel graag wilden doen kon hier namelijk op ‘Moose Safari’ (elandsafari). In het dorp zijn we ‘s avonds bij de VVV langs geweest en hebben we deze elandsafari geregeld voor de volgende avond.
Vandaag hebben we weg 7 gereden. Dit is de weg die van Geilo over de Hardangervidda naar Eidfjord loopt. Eerst zijn we doorgereden naar Eidfjord en daar hebben we de auto gekeerd en zijn we weer terug gereden. Op de terugweg hebben we de zijweg genomen naar Tinnhølen. Hier rij je via een tol weg over de Hardangervidda waar je na enige tijd een grote parkeerplaats bereikt (dit is meteen ook het einde van de weg). Op de parkeerplaats de auto geparkeerd en een wandeling gemaakt richting de hut Stigstuv. In tegenstelling tot de machtige bergen en besneeuwde toppen was het hier relatief een vlak landschap en zeer rotsig. Daardoor zeer indrukwekkend, want het is een gigantisch grote rotsvlakte de Hardangervidda. Om 19:30 uur moesten we ons voor de eland safari melden bij de plaatselijke VVV. In totaal waren we met 10 personen en werden we opgehaald door een man (cowboy Billy) in een grote landrover. Eerst zijn we naar een plek in het bos gegaan waar ze een grote tent hadden staan, hier rond het vuur heeft hij het een en ander verteld over de elanden en de omgeving. Zonder dat we een eland hebben gezien hebben we het hier bij het vuur al wel geproefd: Cowboy Billy had elandenworst meegenomen. Na een half uur weer de auto in en door het bos op zoek naar de elanden. De auto toerde via kleine paadjes en over gigantische keien door het bos. Uiteindelijk zagen we door de struiken op enige afstand een jonge eland staan. Met zn allen de auto uit om de eland via de verrekijker beter te kunnen bekijken. Hierna doorgereden naar een meer waar we aan de overkant van het meer ook elanden zagen komen uit het bos richting het meer. Mooie beleving om elanden in het echt te zien, al blijft het het mooiste om ze zomaar tegen te komen en niet als je met zo’n groep er op uit gaat…
  |
 |
 |
 |
 |
 |
 |